Digby - Edmunston

Vanaf vandaag beginnen we stillekesaan aan onze terugreis.

Na een typisch Amerikaans/Canadees ontbijt van spek met eieren, toast en gebakken patatjes vertrokken we vanuit Digby met de Ferry naar St John aan de overkant van de Fundy Baai.

De toch met de wagen zou zo’n 400 km lang zijn, met de Ferry is het een overtocht van dik 2 uur en het is ook eens iets anders zo met de Ferry reizen.

We hadden prachtig weer vanmorgen met alweer stralende zon en blauwe hemel en een zee zo plat als een lakentje.  Aan boord was het helemaal niet druk, denk dat de boot voor minder dan 10% gevuld was, plaats genoeg dus om rond te lopen of te staan en zitten waar we wilden.  De tocht was snel voorbij en dan wachtte ons nog een rit van 377 km tot in Edmunston.  Het echte stralende zonnige weer hebben we achter ons gelaten, maar het was nog altijd aangenaam warm alhoewel de temperatuur enorm schommelde, soms was het 24° en even later nog maar amper 15° en hadden we een beetje regen.

Zoals verwacht was onze etenskeuze redelijk beperkt vandaag.  Edmunston heeft buiten enkele pizzeria’s niet echt veel culinairs te bieden, dus pizza is het geworden.

Yarmouth naar Digby

We hebben echt geluk met het weer, vandaag hebben we geen wolkje gezien. Stralend blauwe hemel de hele dag, geen zuchtje wind en temperatuur tot 17°.  Niet echt warm, maar soms hadden we de indruk dat het echt wel veel warmer was.

Vanuit Yarmouth reden we langs de kust tot Digby.

Eerste stop vandaag was Cape St. Mary.  Mooi vissersdorpje met de bijbehorende vuurtoren.  Steile rotsen aan de kust en een prachtig zicht over de zee.  Het is ook het meest zuidwestelijke punt van Nova Scotia.

200 dagen per jaar hangt hier mist en de gemiddelde maximum temperatuur in Juni is hier 14°  Wij hadden in mei stralende hemel en 12° op dat moment, hoeveel geluk kan je hebben…

De kust verder noordelijk ligt bezaaid met Acadian villages dat wil zeggen dorpjes gesticht door in de 18 de eeuw uit Quebec verdreven Franse kolonisten.  De Franse cultuur en taal leeft hier nog altijd verder.

We kwamen iets na de middag aan in Digby waar we vandaag overnachten,

 eerst effe ingecheckt in ons hotel en daarna verder op weg naar Anapolis Royal – de eerste Franse vestiging op Canadese bodem in 1710.  Vandaag is er nog een mooi historisch stadje over met onder andere de resten van een Fort, maar deze stelden niet meer dan enkele verhogingen in een landschap voor.  Het stadje is wel prachtig gelegen.

Daarna reden we nog over de Digby Neck, dit is een heel smal schiereiland boven Digby in de Baai van Fundy.

Normaal leven hier veel walvissen.  Maar er is een probleem.  Ze zijn 500 walvissen kwijt….De Baai van Fundy is erg geliefd bij walvissen omdat het water hier het jaar rond ‘warm’ is en er altijd voldoende voedsel aanwezig is.  Deze 500 waren hier dus ook al jaren residentieel, maar nu zijn ze plots verdwenen…Het is zo’n thema dat het zelfs dagelijks in het nieuws is. 
Vandaag hoorden we dat ze waarschijnlijk door de opwarming vertrokken zijn naar de St Lawrence baai.  Slim van de walvissen, maar een ramp voor het toerisme, er worden hier op verschillende plaatsen walvissentochten aangeboden, en zonder walvissen gaat dit moeilijk worden vrees ik.
Bay of Fundy heeft ook een enorm getijdeverschil, waardoor grote delen zee tijdens eb droog liggen, gevolg is ook dat de boten dan op het droge liggen.

Als afsluitertje van de dag hebben we vandaag eens lekker decadent gedaan en we zijn super lekker gaan eten.  Kreeft met St Jacobsvruchten.

Lobster of kreeft is over heel Nova Scotia een specialiteit en Digby is de haven met de grootste St Jacobschelpenvloot ter wereld.  We konden dus echt niet anders dan de plaatselijke specialiteiten te proeven.  Ik wou trouwens al lang eens echt kreeft eten en dat is er dus vandaag van gekomen.  

 En ’t was lekker.  ’t Was gelijk dan ook mijn verjaardagsmaaltijd want morgen zitten we in een stadje waar er niet meer dan een pizza of hamburger te krijgen is, dus veel feestvreugde is daar niet aan!

17 mei Lunenburg - Yarmouth

Gisteren geraakten we niet op internet, vandaar dit verslagje in 2 delen.

Na een heel lekker ontbijt met onder andere  bagels met gerookte zalm, vertrokken we vanuit Lunenburg naar Yarmouth.  Recht op recht is dit niet zo’n grote afstand, maar wij reden langs de kust, langs alle inhammetjes, dorpjes, haventjes enzoverder om ten volle van het landschap te kunnen genieten.  Soms liep de weg vlak langs de rotsachtige kust, soms was de zee heel ver weg maar het was een prachtige rit doorheen het Canadese landschap.  We hadden geluk met het weer.  Het was wel maar 14° maar de hele dag stralend blauwe hemel.  Echt een superdag.  

Vanmiddag hebben we op een parkeerplaats nabij een vuurtoren ons subway-broodje verorbert.  Vanavond zijn we hier in Yarmouth zalm gaan eten in een plaatselijke brewpub.  Ja hoor we vonden weer onze microbrewery van de dag.  Elk stadje heeft hier een eigen bier dat ter plaatse genoten kan worden met een lekkere maaltijd.

16 mei Fredericton naar Lunenburg

Aan de Turist Office van Nova Scotia stond vanmorgen – net zoals ongeveer 20 jaar geleden toen we hier voor het eerst waren – een doedelzakspeler te spelen als verwelkoming van de bezoekers.  We waren echter net op tijd om hem te zien beginnen spelen en om hem te zien stoppen, het was zo stormachtig dat hij meer werk had om zijne rok naar beneden te houden dan om iets of wat klanken uit zijn doedelzak te krijgen.  Een mysterie is wel opgelost, hij had wel iets onder zijne rok aan!

Buiten de wind en de kou, zo’n 8° hadden we echt wel geluk met het weer, het was af en toe bewolkt, af en toe zonnig, soms een bui, maar op de juiste momenten droog.

Peggy’s Cove is net een fotoboek, hier staat de wel meest gefotografeerde vuurtoren van Canada.  Hij ligt dan ook in een prachtig decor tussen de rotsen.  Peggy’s Cove zelf is een piepklein dorpje met een handjevol vissershuizen, er is bijna meer parking voor bezoekers dan dat het dorp groot is.

Na Peggy’s Cove reden we verder om iets buiten het dorpje een bezoekje te brengen aan het herdenkingsmonument van vlucht Swissair 111 die hier op 11 km voor de kust in 1998 neerstortte.  226 mensen kwamen om na een brand aan boord van het vliegtuig en de reddings- en bergingsacties gebeurden vooral vanuit Peggy’s Cove.  Er komen redelijk wat bezoekers, ook nog na bijna 20 jaar.

Kort na de middag kwamen we aan in Lunenburg, eindbestemming voor vandaag.  In Lunenburg was vroeger één van de bekendste en beroemdste scheepswerven van Canada.  Onder andere de Bluenose, het paradepaardje van de Canadese vloot werd hier gebouwd.  Later ook de Bluenose II die nu als thuisbasis Lunenburg heeft.  Bluenose II lag voor anker, maar wegens laagtij en wegens herstellingswerkzaamheden was hij niet zo in al zijn glorie te bewonderen.

Het grootste deel van het stadje is UNESCO wereld erfgoed en is dus beschermd.  De huizen dateren van rond 1800 zijn van hout maar zijn heel goed onderhouden en hebben alle mogelijke kleuren wat het stadje echt een leuke uitstraling geeft.  We hebben hier dan ook redelijk wat rondgewandeld en fotootjes gemaakt.  Het hotelletje waar wij logeren is in één van zulke huizen en ligt vlak aan de haven.

Van Fredericton naar Moncton

Het was vanmorgen heel wat kouder dan gisteren, 7° vanmorgen en we zijn niet boven de 15° geweest op het beste moment van de dag.  Op het einde van de dag is het ook nog goed gaan regenen ook.  Maar ja, da’s het Canadese weer en dat is wat je kan verwachten als je hier deze periode van ’t jaar rondreist.

We reden van Fredericton naar Moncton.  Het eerste deel helemaal door het binnenland langs de St John Rivier.  Prachtige landschappen met overal zicht op de rivier die redelijk breed is en door het landschap kronkelt.  Het is wel nog een beetje kaal en grijs, ook dit is typisch, de lente is nu aan ’t beginnen en de bomen worden stillekesaan een beetje groen.  Typisch voor het landschap hier zijn de Covered bridges (overdekte bruggen – zie foto) 

Hierdoor kan men ook bij sneeuw en ijs over de rivier geraken. Het beeld van deze bruggen doet mij denken aan de film ‘Bridges of Madison County’ .

Op één van onze wandelingetjes kwamen we nog een filmpersonage tegen : de Groundhog of de bosmarmot.  Gekend van de film ‘Groundhogday’.  Elk jaar op 2 februari is het in Canada Groundhog day.  Als de bosmarmot of groundhog zich dan laat zien, zal de winter snel gedaan zijn, als hij terug in zijn holletje kruipt, duurt de winter nog 6 weken.

Grounhogje die wij zagen was heel gerust in onze aanwezigheid, ik kon steeds dichter en dichter komen en pas toen ik amper op een meter van hem stond vond hij het tijd om zijn holletje in te lopen.

In Moncton aangekomen werd het tijd om het plaatselijke bier te proeven in the Pumphouse, de plaatselijke brouwerij annex pub.  Er was daar ook een workshop schilderen aan de gang, best wel leuk te zien hoe bierdrinken en schilderen met elkaar kan gecombineerd worden…..

Nog even een bedenking.  Afgelopen nacht logeerden we in Best Western in Fredericton.  Toch wel een bekende keten.  Het ontbijt was best goed, maar werd volledig geserveerd op isomo borden, kartonnen bekers, plastic bestek.  We zagen dat daar zakken vol afval buiten gingen.  Is dit milieu bewust?  Ecologisch verantwoord?  Is het dan niet goedkoper een afwasmachine of afwasser in dienst te nemen en telkens dezelfde borden, glazen en tassen te gebruiken? Dag na dag moet dit toch een fortuin kosten aan afvalverwerking…..En wij maar sorteren in 5 verschillende kleuren van zakken en betalen voor elk stukje afval….Ofwel zijn ze hier in Canada –wat toch wel een natuurlievend land is voor de rest – niet goed bezig, ofwel wordt er bij ons door iemand veel geld verdiend aan sorteren, selecteren enz….

Dit wou ik efkes kwijt, vind dat we zelf groen genoeg zijn om ons toch vragen te stellen bij deze manier van doen…